ترانه ها راحت میتونن خلق آدم رو بالا و پایین کنن

مخصوصا اگر خاطره انگیز باشن

مثل سری ترانه هایی که من قبل تر ها در تمام طول مسیر خوابگاه و دانشگاه گوش میدادم و حالا با پلی شدنشون هی یه بار سنگین دلتنگی میشینه رو دلم...

لحظه لحظه های اونجا رو میتونم به راحتی به خاطر بیارم

همراه با آدمایی که دور و برم بودن...عطر هایی که وجود داشت...فکر هایی که تو سرم بود...حرف هایی که میگفتم و میشنیدم...حتی اتفاق خاصی که اون روز برام افتاده بود...

همه شون رو میتونم به راحتی با پلی شدن یکی از اون موزیکا به خاطر بیارم...

 

 

باورش سخته ؛ پاییز بدون ساری و دانشگاه و خوابگاه!