منم!یک «رودسر» در خون!

منم ! یک آدمِ بی سر!

شکانده دنده هایم را

پلیسِ راه «چابکسر» !

 

دو پای مانده در راهم

دچارم به غمِ «گیلان»!

دهانم خشک و بی آب است

دو چشم استخرِ «لاهیجان»!

 

که جانم کشتی «روسی»ست!

رسیده تا لبِ ساحل

نشسته سینه ام از خون

میانِ «انزلی» در گل!

 

خمار آتش و دودم

پس از هر شعر می بارم

خراب لهجه ی «رشت»م

نگاه گیلکی دارم!

 

زبانم سرخ از زخم و

دو پایم حاملِ اندوه!

سر بر دار من سبز است

دقیقا مثل «لیلا کوه»!

 

من از گنداب تا خشکی

به چاه افتادم از چاله

شبیه ماهی قرمز

لب دریای «چمخاله»!

 

دهانم «شیون فومن»!

دلم «ماسوله»ی مدفون!

منم یک «تالش»عاصی

منم یک «رود/سر» در خون!

 

#مزدک نظافت

 

پ ن:میشه واقعا به راحتی از کنار این شعر گذشت؟!

انگار این شعر باید با یه صدای خاص،مثلا تو مایه های شاملو ؛ خونده بشه و بعد آروم آروم موج های خزر پیکرت رو برسونن به ساحل...