من ادامه میدم

لعنت به دوری از خونه ، به نگاه جماعت نادون

به غم سینه ی یه دانشجو،که دلش لک زده واسه بارون

ساریِ لعنتی چقدر خوبه،اشک می ریزی و نمی فهمن

چون همیشه هواش بارونه ،روزای آفتابی چه بی رحمن

......

#پاره ای از شعر بلند شاعرک نوپا:احمدرضا جراحی...